نه چوپانی به صحرا دم به نی داد

به هر کویی صدایی کرد و استاد

ولی نامد جواب از قریه، نز دشت.

نه دود از کومه یی برخاست در ده

نه گل رویید، نه زنبور پر زد

نه مرغ کدخدا برداشت فریاد.

به صد امید آمد، رفت نومید