به صد امید آمد، رفت نومید

نه چوپانی به صحرا دم به نی داد

نه گل رویید، نه زنبور پر زد

نه مرغ کدخدا برداشت فریاد.

بهار آری بر او نگشود کس در.

درین ویران به رویش کس نخندید

کس اش تاجی ز گل ننهاد بر سر.