وین کلبه ی گرفته ی مظلم را

یا باز آشنا کندم با درد.

افسوس ای فسرده چراغ! از تو

ما را امید و گرمی و شوری بود

از پرتو وجود تو نوری بود.

دردا! نماند از آن همه، جز یادی

منسوخ و لغو و باطل و نامفهوم،