چون سایه کز هیاکل ناپیدا

از پرتو وجود تو نوری بود.

دردا! نماند از آن همه، جز یادی

منسوخ و لغو و باطل و نامفهوم،

گردد به عمق آینه یی معلوم...

یکباره رفت آن همه سرمستی

یکباره مرد آن همه شادابی