حوصله کردم بسی، که ماهی گیران

کشتی فرسوده یی خموش نشسته ست

لیک نه فرسوده آنچنان که دگر هیچ

چشم امیدی به سوی آن نتوان بست.

آیند از راه سوی کشتی معیوب؛

پتک ببینم که می فشارد با میخ

اره ببینم که می سراید با چوب.