مانده به امید و انتظار که روزی

آیند از راه سوی کشتی معیوب؛

پتک ببینم که می فشارد با میخ

اره ببینم که می سراید با چوب.

این به شن افتاده را بر آب ببینم

شادی بینم به روی ساحل آباد

وین زغم آباد را خراب ببینم.