دست بردار، ز تو در عجبم

که ز ویرانی خویش است آباد.

دست بردار که تاریکم و سرد

چون فرومرده چراغ از دم باد.

به در بسته چه می کوبی سر.

نیست، می دانی، در خانه کسی

سر فرومی کوبی باز به در.