به در بسته چه می کوبی سر.

دست بردار که تاریکم و سرد

چون فرومرده چراغ از دم باد.

دست بردار، ز تو در عجبم

نیست، می دانی، در خانه کسی

سر فرومی کوبی باز به در.

زنده، این گونه به غم