گرچه خود عمر به چشمم باد است.

دست بردار که گر خاموشم

با لبم هر نفسی فریاد است.

به نظر هر شب و روزم سالی ست

رانده اندم همه از درگه خویش.

پای پرآبله، لب پرافسوس

می کشم پای بر این جاده ی پرت