رانده اندم همه از درگه خویش.

با لبم هر نفسی فریاد است.

به نظر هر شب و روزم سالی ست

گرچه خود عمر به چشمم باد است.

پای پرآبله، لب پرافسوس

می کشم پای بر این جاده ی پرت

می زنم گام بر این راه عبوس.