می کشم پای بر این جاده ی پرت

گرچه خود عمر به چشمم باد است.

رانده اندم همه از درگه خویش.

پای پرآبله، لب پرافسوس

می زنم گام بر این راه عبوس.

پای پرآبله دل پراندوه

از رهی می گذرم سر در خویش