می روم یکه به راهی مطرود

از چراغی که نه گرماش و نه نور؟

چه امید از دل تاریک کسی

که نهادندش سر زنده به گور؟

که فرو رفته به آفاق سیاه.

دست بردار ازین عابر مست

یک طرف شو، منشین بر سر راه!