پیش رو می بینمش، مرموز و تار

سالم از سی رفت و، غلتک سان دوم

از سراشیبی کنون سوی عدم.

بازوانش باز و جانش بی قرار.

جان ز شوق وصل من می لرزدش،

آبم و، او می گدازد از عطش.