جمله تن را باز کرده چون دهان

بازوانش باز و جانش بی قرار.

جان ز شوق وصل من می لرزدش،

آبم و، او می گدازد از عطش.

تا فروگیرد مرا، هم زآسمان.

آنک! آنک! با تن پردرد خویش

چون زنی در اشتیاق مرد خویش.