تا فروگیرد مرا، هم زآسمان.

جان ز شوق وصل من می لرزدش،

آبم و، او می گدازد از عطش.

جمله تن را باز کرده چون دهان

آنک! آنک! با تن پردرد خویش

چون زنی در اشتیاق مرد خویش.

لیک از او با من چه باشد کاستن؟