چون زنی در اشتیاق مرد خویش.

جمله تن را باز کرده چون دهان

تا فروگیرد مرا، هم زآسمان.

آنک! آنک! با تن پردرد خویش

لیک از او با من چه باشد کاستن؟

من که ام جز گور سرگردان من؟

من که ام جز باد و، خاری پیش رو؟