چشم دد فانوس چوپان دیدنم!

بار خود بردیم و بار دیگران

کار خود کردیم و کار دیگران...

ای دریغ از آن صفای کودنم

با تن فرسوده، پای ریش ریش

خستگان بردم بسی بر دوش خویش.

گفتم این نامردمان سفله زاد