لیک تا جانی به تن بشناختند

خستگان بردم بسی بر دوش خویش.

گفتم این نامردمان سفله زاد

لاجرم تنها نخواهندم نهاد،

همچو مردارم به راه انداختند...

ای دریغ آن خفت از خود بردنم،

پیش جان، از خجلت تن مردنم!