نفس بشکسته

موجی گرم در خون بیابان است

بیابان، خسته

لب بسته

در هذیان گرم مه، عرق می ریزدش آهسته از هر بند.

« بیابان را سراسر مه گرفته ست. [می گوید به خود، عابر]

سگان قریه خاموش اند.