در هذیان گرم مه، عرق می ریزدش آهسته از هر بند.

بیابان، خسته

لب بسته

نفس بشکسته

« بیابان را سراسر مه گرفته ست. [می گوید به خود، عابر]

سگان قریه خاموش اند.

در شولای مه پنهان، به خانه می رسم. گل کو نمی داند. مرا ناگاه در