« بیابان را سراسر مه گرفته ست. [می گوید به خود، عابر]

لب بسته

نفس بشکسته

در هذیان گرم مه، عرق می ریزدش آهسته از هر بند.

سگان قریه خاموش اند.

در شولای مه پنهان، به خانه می رسم. گل کو نمی داند. مرا ناگاه در

درگاه می بیند، به چشمش قطره اشکی بر لبش لبخند، خواهد گفت: