در شولای مه پنهان، به خانه می رسم. گل کو نمی داند. مرا ناگاه در

در هذیان گرم مه، عرق می ریزدش آهسته از هر بند.

« بیابان را سراسر مه گرفته ست. [می گوید به خود، عابر]

سگان قریه خاموش اند.

درگاه می بیند، به چشمش قطره اشکی بر لبش لبخند، خواهد گفت:

« بیابان را سراسر مه گرفته ست... با خود فکر می کردم که مه گر

همچنان تا صبح می پایید مردان جسور از خفیه گاه خود به دیدار عزیزان بازمی گشتند.»