« بیابان را سراسر مه گرفته ست... با خود فکر می کردم که مه گر

سگان قریه خاموش اند.

در شولای مه پنهان، به خانه می رسم. گل کو نمی داند. مرا ناگاه در

درگاه می بیند، به چشمش قطره اشکی بر لبش لبخند، خواهد گفت:

همچنان تا صبح می پایید مردان جسور از خفیه گاه خود به دیدار عزیزان بازمی گشتند.»

□