شمس تبریزی تویی دریا و هم گوهر تویی

چون شدی معشوق از آن پس هستیی مشتاق نیست

مرد بحری دایما بر تخته خوف و رجا است

چونک تخته و مرد فانی شد جز استغراق نیست

زانک بود تو سراسر جز سر خلاق نیست