در مه آلوده هوای خیس غم آور

بیرون

نگاهی:

پاره پاره رشته های نقره در تسبیح گوهر...

در اجاق باد، آن افسرده دل آذر

کاندک اندک برگ های بیشه های سبز را بی شعله می سوزد...