کاندک اندک برگ های بیشه های سبز را بی شعله می سوزد...

در مه آلوده هوای خیس غم آور

پاره پاره رشته های نقره در تسبیح گوهر...

در اجاق باد، آن افسرده دل آذر

من در این جا مانده ام خاموش

بر جا ایستاده