لالایی گرم خطوط پیکرش در نعره های دوردست و سرد مه گم بود.

لبخند بی رنگش به موجی خسته می مانست؛ در هذیان شیرینش ز دردی گنگ می زد گوییا لبخند...

□

هر ذره چشمی شد وجودم تا نگاهش کردم، از اعماق نومیدی صدایش کردم: