□

هر ذره چشمی شد وجودم تا نگاهش کردم، از اعماق نومیدی صدایش کردم:

« ای پیدای دور از چشم!

«دیری ست تا من می چشم رنجاب تلخ انتظارت را

«رویای عشقت را، در این گودال تاریک، آفتاب واقعیت کن!»