«دیری ست تا من می چشم رنجاب تلخ انتظارت را

هر ذره چشمی شد وجودم تا نگاهش کردم، از اعماق نومیدی صدایش کردم:

« ای پیدای دور از چشم!

«رویای عشقت را، در این گودال تاریک، آفتاب واقعیت کن!»

وآن دم که چشمانش، در آن خاموش، بر چشمان من لغزید