وآن دم که چشمانش، در آن خاموش، بر چشمان من لغزید

«دیری ست تا من می چشم رنجاب تلخ انتظارت را

«رویای عشقت را، در این گودال تاریک، آفتاب واقعیت کن!»

در قعر تردید این چنین با خویشتن گفتم:

« آیا نگاهش پاسخ پرآفتاب خواهش تاریک قلب یاس بارم نیست؟