«آیا نگاه او همان موسیقی گرمی که من احساس آن را در هزاران خواهش پردرد دارم، نیست؟

«نه!

«من نقش خام آرزوهای نهان را در نگاهم می دهم تصویر!»

آن گاه نومید، از فروتر جای قلب یاس بار خویش کردم بانگ باز از دور:

« ای پیدای دور از چشم!...»