او، لب ز لب بگشود و چیزی گفت پاسخ را

آن گاه نومید، از فروتر جای قلب یاس بار خویش کردم بانگ باز از دور:

« ای پیدای دور از چشم!...»

اما صدایش با صدای عشق های دور از کف رفته می مانست...

لالایی گرم خطوط پیکرش، از تاروپود محو مه پوشید پیراهن.