اما صدایش با صدای عشق های دور از کف رفته می مانست...

« ای پیدای دور از چشم!...»

او، لب ز لب بگشود و چیزی گفت پاسخ را

لالایی گرم خطوط پیکرش، از تاروپود محو مه پوشید پیراهن.

گویا به رویای بخارآلود و گنگ شامگاهی دور او را دیده بودم من...