کلاغی بر چناری دور، در مهتاب زد فریاد.

به روی بستر بی عشق خویش افتادم، از اندوه گنگی مست

شب اندیشناک خسته، از راه درازش می گذشت آرام.

در این هنگام

نسیم صبحگاه سرد، بر درگاه خانه پرده را جنباند.

در آن خاموش رویایی چنان پنداشتم کز شوق، روی پرده، قلب دختر تصویر می لرزد.