چنان پنداشتم کز شوق، هر دم با تلاشی شوم و یاس آمیز، خود را می کشد آرامک آرامک به سوی من...

□

دو چشمم خسته بر هم رفت.

سپیده می گشود آهسته جعد گیسوان تاب دار صبح.

سحر لبخند می زد سرد.