گر نهی پرگار بر تن تا بدانی حد ما

جز به سوی راه تبریز اسب ما رهوار نیست

مست بودم فاش کردم سر خود با یارکان

زانک هشیاری مرا خود مذهب آزار نیست

حد ما خود ای برادر لایق پرگار نیست

خاک پاشی می کنی تو ای صنم در راه ما

خاک پاشی دو عالم پیش ما در کار نیست