حباب خنده یی بی رنگ می ترکد به شب گرییدن پائیز اگر در جویبار تنگ،

نمی رقصانمت چون دودی آبی رنگ

نمی لغزانمت بر خواب های مخمل اندیشه یی ناچیز:

وگر عشقی کزو امید با من نیست

درین تاریکی نومید ساید سر به درگاهم

دو کودک بر جلوخان سرایی خفته اند اکنون