شمس تبریزی برآمد در دلم بزمی نهاد

شهر پرآشوب بین و جمله بازار مست

گر بگویم ای برادر خیره مانی زین عجب

عرش و کرسی آسمان ها این همه کردار مست

از شراب عشق گشتست این در و دیوار مست