راه من پیداست.

چون شبان بی ستاره قلب من تنهاست.

تا ندانند از چه می سوزم من، از نخوت زبانم در دهان بسته ست.

پای من خسته ست.

پهلوانی خسته را مانم که می گوید سرود کهنه ی فتحی قدیمی را.