چون حمله های موج بر ساحل، به گوش کر،

بی انتهای رنگ دو چشم کبود تو

وقتی که مات می بردت، با سکوت خویش

خاموش و پرخروش

آن جا که نور و ظلمت داده به پشت پشت

آشوب می کند!