بام کو از ابر گیرد ناودانش قایلست

آب از دل پاک آمد تا به بام سینه ها

سینه چون آلوده باشد این سخن ها باطلست

این خود آن کس را بود کز ابر او باران چکد

آنک برد از ناودان دیگران او سارقست

آنک دزدد آب بام دیگران او ناقلست

هر که روید نرگس گل ز آب چشمش عاشقست