خارکن با پشته ی خارش به راه افتاد

برای سرور و ناصر مقبل

سایه ی ابری شدم بر دشت ها دامن کشاندم:

عابری خاموش، در راه غبارآلوده با خود گفت:

« هه! چه خاصیت که آدم سایه ی یک ابر باشد!»