« هه! چه خاصیت که آدم سایه ی یک ابر باشد!»

سایه ی ابری شدم بر دشت ها دامن کشاندم:

خارکن با پشته ی خارش به راه افتاد

عابری خاموش، در راه غبارآلوده با خود گفت:

کفتر چاهی شدم از برج ویران پرکشیدم:

برزگر پیراهنی بر چوب، روی خرمنش آویخت