خارکن با پشته ی خارش به راه افتاد

عابری خاموش، در راه غبارآلوده با خود گفت:

« هه! چه خاصیت که آدم سایه ی یک ابر باشد!»

کفتر چاهی شدم از برج ویران پرکشیدم:

برزگر پیراهنی بر چوب، روی خرمنش آویخت

دشت بان، بیرون کلبه، سایبان چشم هایش کرد دستش را و با خود گفت: