« هه! چه خاصیت که آدم کفتر تنهای برج کهنه یی باشد؟»

کفتر چاهی شدم از برج ویران پرکشیدم:

برزگر پیراهنی بر چوب، روی خرمنش آویخت

دشت بان، بیرون کلبه، سایبان چشم هایش کرد دستش را و با خود گفت:

آهوی وحشی شدم از کوه تا صحرا دویدم:

کودکان در دشت بانگی شادمان کردند