برزگر پیراهنی بر چوب، روی خرمنش آویخت

دشت بان، بیرون کلبه، سایبان چشم هایش کرد دستش را و با خود گفت:

« هه! چه خاصیت که آدم کفتر تنهای برج کهنه یی باشد؟»

آهوی وحشی شدم از کوه تا صحرا دویدم:

کودکان در دشت بانگی شادمان کردند

گاری خردی گذشت، ارابه ران پیر با خود گفت: