در صحرایی بی سایه و بی پرنده زندگی می کنی

زیر آسمانی بی رنگ و بی جلا زندگی می کنی

بر زمین تو، باران، چهره ی عشق هایت را پرآبله می کند

پرندگانت همه مرده اند

آن جا که هر گیاه در انتظار سرود مرغی خاکستر می شود.

□