غنچه ی لب های تو را سوخت

وقتی که شعله ی ظلم

چشمان سرد من

درهای کور و فروبسته ی شبستان عتیق درد بود.

باید می گذاشتند خاکستر فریادمان را بر همه جا بپاشیم