عشق، مگر امشب با شوهرش مرگ وعده ی دیداری داشته است... و اینک، دستادست و بالابال بر نسیم عبوس و مبهم شبانگاه پرسه می زنند.

و بوی تلخ سروها که ضرب های آهنگ اندوه زای گورستانی ست و به یاس های بیدار لالای می گوید در سمفونی یاس و تاریکی می چکد و میان آسمان بی ستاره و زمین خواب آلود، شب لجوج را از معجون عشق و مرگ سرشار می کند.

دلتنگی های بیهوده ی روز در سایه های شب دور و محو می شوند و پچپچه شان، چون ضربه های گیج و کش دار سنج، در آهنگ تلخ و شیرین تاریکی به گوش می آید.