سیل عبوس بی توقف، در بستر شهرچای به جلو خزیده بود

دریا جنبیده بود

پیچک های خشم سرتاسر تپه ی کرد را فروپوشیده بود

باد آذرگان از آن سوی دریاچه ی شور فرا می رسید، به بام شهر لگد می کوفت و غبار ولوله های خشمناک را به روستاهای دوردست می افشاند.

فراموش شدگان از دریاچه و دشت و تپه سرازیر می شدند تا حقیقت بیمار را نجات بخشند و به یادآوردن انسانیت را به فراموش کنندگان فرمان دهند.

من طنین سرود گلوله ها را از فراز تپه ی شیخ شنیدم